precioustime

een erg gelukkig meisje

2012-03-09T18:46:00.000+01:00

Ja, hoe ging het nu verder na die eerste vrij heftige en nogal " rampzalige" kennismaking.....

ik had de beslissing dus genomen, dat ik wel verder wil met hem en dat ik hard aan het werk zou gaan. Dat was voor mij duidelijk. Toch wist ik totaal niet wat ik nou verder kon verwachten en hoe het nu verder zou gaan en of ik in zijn bijzijn überhaupt ooit twee zinnige woorden uit zou kunnen brengen...
Help!!!! Waar was ik nou weer aan begonnen....

De mail die ik terugkreeg was erg fijn om te lezen. Hij had ook eerst even goed nagedacht of hij mij wel aankon en of het dit wilde. Mijn mail was kennelijk duidelijk en verstandig genoeg en zo ben ik nu een subje in training. Ja, of ik ooit uitgetraind zal zijn ,weet ik niet, maar voorlopig was ik best trots en blij met dit bericht. Duidelijk en direct als hij nu eenmaal is kreeg ik ook gelijk wat regels. Regels die ertoe dienen mij beter te leren kennen en ook een behoorlijke inbreuk vormen in mijn privé-leven. Vooral 1 regel stond mij erg tegen en dat melde ik ook netjes. En ik vroeg me nog steeds serieus af: waar ben je nou weer aan begonnen????!!!!!

Een telefoongesprek een dag later bracht al meer duidelijkheid. Hij belde mij op en ik kon zowaar een hele zin maken. Hey!!!! Het werd een best lang telefoongesprek zelfs, waarbij ik vooral over mijzelf en mijn achtergrond vertelde . En waar hij mij uitleg gaf, over het hoe en waarom van de regels en hij er ook nog iets toevoegde. Alleen dat laatste ontging mij maar weer es eens. Niet handig. Soms zou ik gewoon een ander geheugen willen hebben. ik vergeet nogal veel. Zal wel de leeftijd zijn....

Desondanks deed ik mijn best om mij maar met die nieuwe regels vertrouwd te maken en er al enigszins aan te voldoen. Dat mislukte nogal dus dan krijg je een strafaankondiging. Jippie! De straf bestond uit twee delen: deel 1: ik mocht tijdens de sex niet aan de ander vragen of hij mij bvb vingerd of beft ,oid. Ok, dat is makkelijk, want dat doe ik toch bijna nooit.
deel 2 : 50 strafalineas opschrijven in mijn (nieuwe) strafboek, netjes, en om het helemaal leuk te maken mocht ik daarbij op het kroonkurkenkrukje gaan zitten. Benen min 50 cm uit elkaar , kutje precies in het midden van de kruk, woorden precies onder elkaar..... Moet ik nog vermelden dat hij erg secuur is en van details houd....

Toen ik een ochtend vrij en alleen thuis was, ben ik dan aan de straf begonnen. Tja, het moet toch een keer niet. Zo legde ik alles klaar, ging met enige tegenzin zoals gevraagd op het krukje zitten, melde dat ik zover was en begon aan mijn straf. In het begin ging het best aardig. Halverwege werd het al moeilijker en toen belde hij op. ik geloof dat hij er wel plezier in had.( Goh, wat gek nou....grrrrr....) Nouja, in ieder geval dacht hij aan mij, dat is wel lief, he..... ik bleef inderdaad stug in mijn positie zitten want verzitten of zelfs opstaan wordt erg pijnlijk....pffffff..... Zo dacht ik ook nog even aan mijn vriendje die zo aardig is geweest om dit krukje te maken voor mij.....grrrrrrr......etterbakje.....;-) Aan het eind , dat is dus bijna twee uur verder...., begon ik al lichtelijk sterretjes te zien ,kon ik mij niet meer concentreren en werd mijn handschrift zwaar beroerd. ik wist ook echt niet of ik nou fouten had gemaakt of niet, ik zag het gewoon niet meer. Bij een fout had ik namelijk helemaal opnieuw moeten beginnen. Niet dat ik er nog toe in staat geweest zou zijn trouwens. Eindelijk was ik dan klaar en smste dat ook naar hem. Daarna moest ik wachten tot hij zei dat ik op mocht ruimen. ik wist echt niet meer waar ik het zoeken moest maar wachtte toch maar braaf. Dan kreeg ik eindelijk het verlossende telefoontje. Nouja, verlossend... Jeetje, wat doet dat pijn als je opstaat. ik draaide wat rondjes door de kamer en probeerde ernaast antwoord te geven aan hem via de telefoon. Oh, wat zal hij er toch van hebben genoten.....grrrr.....De afdrukken zijn nog steeds te zien. Maar de straf was duidelijk en ik wist nu alweer beter waar ik aan toe was. Rechtvaardig en streng en straf is niet fijn, nee echt niet.

De dagen erna gingen nog wat mailtjes heen en weer en voor dinsdag hadden we dan alweer afgesproken. 1 week naar onze eerste ontmoeting zou ik hem bij mij thuis al ontvangen en ik was mij er wel van bewust dat hij niet voor de koffie kwam....

ik vroeg mij in de dagen ervoor welles af, waar ik nou in godsnaam mee bezig was en waar ik mijn verstand gelaten heb. Maar het voelde erg goed en ook al vertrouwd. Waarom niet dan, zou je zeggen. en zo hadden wij dinsdagmiddag 2 uurtjes om elkaar beter te leren kennen......

's ochtends was ik nog koffie gaan drinken bij een collega. Erna, om 1 uur hadden wij dan afgesproken. ik had mij netjes geschoren en gewoon een jurkje en kousen aangedaan meer niet. ik was best zenuwachtig. Zou ik nu wel gewoon kunnen communiceren? Wat gaan we precies doen? Hoe ga ik reageren?

Mijn strafboekje moest ik laten zien en , nee, het was niet zo netjes. ik schaamde me wel, maar begon ook te mokken. ik wist erg goed dat ik fout was, maar wou het niet toegeven. Zo zat ik daar op de grond, als een koppig klein kind. Dan moeten we dat maar verder oefenen, was de reactie. Ook dat nog!!!!

De precieze volgorde van het spel kan ik nu niet meer herinneren. In die twee uur gebeurde er veel, erg veel en mocht ik ook een aantal nieuwe dingen ervaren.
Eerder had hij al verteld dat hij was gaan winkelen. Ok, dat maakte mij wel nieuwsgierig. En al snel zag ik ook, wat er allemaal voor leuks in een bouwmarkt te koop is.... Klemmetjes, latjes, touw, het kan niet op.....
Hij liet mij dan ook gedurende het spel zien en voelen wat je er zo al mee kan doen. Dat voelden mijn billen wel, maar ook mijn voeten ( een beetje), mijn tepels en mijn tong. Ja, die kun je dus mooi tussen twee latjes inklemmen, erg effectief en je gaat er zooo mooi van kwijlen.
Voor het eerst werden mijn borsten afgebonden, heeft iemand een leuk ritme op mijn billen getrommeld, iets aan mijn neus gehangen, zijn handen zachtjes om mijn nek gelegt ( ´Daar hou jij niet van, maar ik doe het lekker toch...´). Hij heeft mij vastgelegd op bed ( met mijn handen nog vrij), mij klaar laten komen, in mijn kontje gevoeld, mijn gekriebeld en steeds weer tikken gegeven zodat mijn billen lekker gingen gloeien ( en zijn handen ook, zoals hij mij achteraf vertelde....ahhhh, dat is nou sneu...;-) ) Wij hebben gelachen en uiteindelijk heeft hij mij toch gezoend. En dat laatste was wel erg bijzonder:
Aan het begin zei hij, dat ik een zoen moest verdienen en vroeg of ik die wel verdiend had. ik gaf eerst het diplomatieke antwoord dat dat niet aan mij is om te beoordelen. ik moest alleen toch antwoord geven en dat antwoord was : nee. ik vond niet dat ik dat had verdiend, daarvoor heb ik teveel fouten gemaakt de afgelopen week. En dat voelde ik ook echt zo. Daarom was voor mij die zoen aan het eind zo bijzonder en ik was er ook erg verbaasd over.

Nog verbaasder was ik over een kaartje van hem, met alle belangrijke woorden uit zijn advertentie erop, dat hij aan mij gaf. Dat moet ik goed in mijn portemonnee bewaren, tot mijn training over is, of onze relatie.
Ook kreeg ik een heel mooi plaatje met een heuvelige straat mijn nick-name aan de kant van de straat, het bdsm- teken aan de andere kant en in verte een bordje met mijn nick-name doorgestreept. Zijn naam staat op de straat, als je erg goed kijkt, kun je het zien. Mijn weg en hij is altijd bij mij.
Het ontroerde mij allemaal wel erg en ik werd erg blij, een erg gelukkig meisje......

blind date

2012-02-29T17:47:00.000+01:00

Ja, gisterenavond was het dan zover. De ontmoeting.... Nu was ik al iets wat zenuwachtig en ik had eigenlijk ook totaal geen idee wat ik nou van deze avond moest verwachen.En achteraf was dat maar beter ook. Want het werd heftiger dan ik ooit had durven denken.

Nadat ik me mijnes inziens best leuk gekleed had gingen we dus op weg naar de ontmoetingsplek. We zouden bellen als we er waren. Nu waren mijn man en ik wat vroeg en zo wachten wij nog even in de auto. Dan gaan al een heleboel gedachtes door je heen. Uiteindelijk was het tijd en ik belde hem op dat wij er waren.

Bij de ingang dan de eerste ontmoeting en die was gelijk duidelijk. Hij gaf eerst mijn man een hand en dan pas mij. ik liep dan ook maar achteraan. Leek mij verstandiger..... Dat wordt nog wat vanavond!

Ja, en dat is nog voorzichtig uitgedrukt. Erover dat hij wel echt dominant is, bestond bij mij ook totaal geen twijfel. En dat heb ik zo nog nooit gevoeld. Dat maakte mij aardig verlegen en onderdanig en op een gegeven moment wist ik mij helemal geen houding meer te geven.... ehhhh... het was niet onprettig geweest om op dat moment door de grond heen te kunnen zakken, maar die werkte helaas niet mee.

In het begin probeede ik nog enigzins mijzelf te blijven, maar dat was gauw afgelopen. Ik probeerde mij erg te concentreren, op de vragen, wat er van mij verlangd werd, ik kon het niet echt en antwoord geven al helemaal niet. Wat er overbleef was een erg verlegen meisje, dat zich erg aangetrokken voelde door haar tegenover, maar dat niet in woorden uit kon drukken.

Hij is erg direct en duidelijk ook bij deze eerste ontmoeting. En hij was zich ook ervan bewust dat hij iets erg kwetsbaars in zijn handen hield op dat moment.
Hij liet mij melk en suiker in zijn koffie doen, nieuwe koffie halen, hij corrigeerde mijn houding, hij kneep mij, om eindelijk een reaktie te krijgen. Hij liet mij mijn blouse verder open maken en duwde mijn benen uit elkaar en ik liet het allemaal toe. Want ik voelde geen weerstand. Hij had het recht ertoe voor mijn gevoel. Ik was weer een subje, maar een erg naive, dat gevaarlijk bezig was.

En dat maakte hij mij ook erg duidelijk. Hij drukte me met mijn neus op de feiten zonder er misbruik van te maken. Hij zag dat het genoeg was en dat ik er goed over na moest denken.

De volgende dag kon ik hem mailen. Maar als ik " ja" , zei, op deze relatie, wilde hij wel een erg goede reden ervoor.

Die mail heb ik net verstuurd. Ik ben mijzelf in geen jaren zo erg tegen gekomen. En daarom wil ik juist verder. Ik wil volwassen worden, mijn beschermde bdsm-wereldje verlaten waarin ik tot nu toe mocht verblijven. En een verstandig volwaaardig subje worden. En bij hem kan ik dat, voel ik.

`Meisje mag trots zijn op zichzelf. Overige info volgt later.` was het smsje dat ik net kreeg. Ja, daar wordt ik wel trots van, maar ook gelijk weer verlegen....shoot.... Dat wordt nog een lange weg......

Phantasium en Tarja

2012-02-29T17:00:00.000+01:00

Zaterdag was ik lekker de hele dag op stap, lekker met een vriend naar de fantasybeurs en savonds naar een concert. Hij had mij ervoor uitgenodigd, wat ik heel erg lief vond uiterraard. En zo werd ik om 11 uur opgehaald, hetgeen ik nog veel liever vond.
Ja, ik had mij ook voor de gelegenheid gekleed en zo zaten wij dan in de auto richting Eindhoven.

De autorit gaf even de tijd om weer es goed met elkaar te praten. Ook over onze bdsm-leven. Hij is een switch en heeft een subje. De verhalen van hem erover ontroeren mij wel. Hij zorgd erg goed voor haar en heeft daarin ook niet altijd een makkelijke taak gezien haar achtergrond. Dat vind ik best indrukwekkend. Zelf is hij nu ook op zoek om zijn sub-gevoelens met iemand uit te kunnen leven. Helaas is dat voor een man erg moeilijk en dat is nog voorzichtig uitgedrukt.

Ik vertelde uiteraard ook over mijn nieuwste belevenissen, dat het eerste contact niets opgeleverd had en ik vertelde ook over mijn nieuwe contact. Zo ging de autorit vrij snel voorbij en vonden we ook moeiteloos de ingang van het beursgebouw. Volg de appart gekledde mensen. ...

De beurs was erg rustig, maar er was alsnog genoeg te zien. We struinden langs de kraampjes en kochten ook het een en ander. Ik vond een erg mooie hanger, die verdacht veel op het bdsm-symbool leek, voor mensen die het weten in ieder geval wel.... hihi

De muziek was iets wat melancholisch die dag maar dat zou onze stemming niet drukken. In het restaurant gingen we lekker verder kletsen en ik liet hem wat mailtjes van mijn blind date zien. Ik stel zijn mening erg op prijs. Zijn oordeel was erg poitief, zoals ik ook erover was. En dat gaf toch weer een nog beter gevoel.

Na nog wat rondjes over de beurs gelopen te hebben werd het het tijd om te gaan. we wilden ook nog even wat eten voor het concert.

We aten lekker pasta in een restaurantje en gingen daarna richting concertlokatie. Daar stond ook al een hele rij te wachten. Gelukkig schoot het wel op, want ik had het echt koud gekregen.

Nou daar sta je dan in een zaal met nog veel meer andere mensen te wachten en te wachten en te wachten. Mijn vriend vertelde mij over een ander concert waar toch een vreselijk voor-bandje kwam. En zoals het toeval het wil, kwam dat bandje nu ook....argh.... Nu weet ik, waarom ze oordoppen bij de garderobe verkochten.... En erna kwam.....nog een bandje.... Die was al wat beter dan de eerste.

En dan zou je denken...nu komt het....maar nu stonden weer te wachten, en te wachten en te wachten,...en te wachten en te wachten...en .... Hey en eindelijk:

http://www.youtube.com/watch?v=zHAu__yoRi8

Een erg gaaf concert, dus de moeite waard om te wachten.

En een erg fijne dag waar ik heel erg van genoten heb en het ook helemaal maar dan ook helemaal fijn voelde met jou, mijn vriendje.

Dank je wel lieverd!

noodrem

2012-02-26T11:02:00.001+01:00

Ja, na een slapeloze nacht en veel nadenken, heb ik toch maar aan de noodrem getrokken. Het contact was erg leuk en ik heb er ook zeker van genoten. Maar sommige dingen bezorgden mij ook een vervelend gevoel en irritatie. En dan moet er inderdaad een belletje gaan rinkelen. Als het nu al niet 100 % goed voelt, dan is het onmogelijk om later een diepgaande D/s-relatie op te kunnen te bouwen. En het is altijd erg verstandig om naar je gevoel te luisteren, vooral wat zo een relatie aangaat.

Zijn enthousiasme kon ik aan de ene kant wel begrijpen en ik voelde me er ook door gecharmeerd. Maar aan de andere kant ging het toch al te ver voor mijn gevoel en dan houd het op. Beter om het gelijk aan te geven dan nog weken lang door te gaan en hopen dat het nog goed komt. Uit ervaring weet ik, dat het dat meestal niet doet. En ik heb geen zin om mij helemaal aan iemand aan te moeten passen en nazichtig te zijn. Het moet gewoon goed voelen en dat helemaal. Ik hoop dat hij een subje mag vinden dat wel bij hem past en wens hem alle goeds toe.

Dus gaat subje we verder kijken.

En zo ver hoeft zij niet te zoeken. Tegelijkertijd dat ik aangesproken werd, had ik namelijk ook op en advertentie van iemand gereageerd. Hij had toen ook al contact met iemand anders, maar nu dat bij ons allebei niets geworden is, zijn wij verder gaan mailen en hebben besloten om maar snel af te spreken om te kijken of het klikt, voordat we wekenlang mailen en elkaar bij wijze van spreken onze hele levensgeschiedenis vertellen om er dan uiteindelijk achter te komen dat het niks wordt. Dus dinsdag koffie drinken. En dat is best spannend, leuk spannend..:)
Omdat ik toch een vrouw ben, ook al ben ik geen meisjes meisje, stelt zich het bekende probleem: wat doe ik nou aan die avond?????!!!!!! Help!!!!

En het wordt ook nog es een blind date, want foto's hebben we niet uitgewisseld, maar dat is ook niet belangrijk . Hij lijkt mij een erg leuke man, heel nuchter en praktisch en een fijne kijk op een D/s-relatie. Ook qua voorkeuren liggen wij tot nu toe goed op een lijn, wat ook niet onbelangrijk is.

Hm, ok, met de opmerking dat naakte subjes in de sneeuw wel erg leuk zijn kon ik nou niet zo instemmen...grrrr.... (Bof ik even dat het voorjaar wordt). En het idee over een boomplastraining vond ik ook nog wat problemen opleveren. Hoe moet een meisje dat nou doen en überhaupt, meisjes hoeven niet zo nodig hun territorium af te bakenen. Dat is toch typisch man.... en...en.... Hij had er overal een antwoord op terug....hm....chips....ook dat nog.... Het hele idee van het boomplassen kwam overigens uit het uitlaat idee voort. Want naast thuis spelen, vind hij het toch belangrijk om subjes af en toe even te luchten..... wat aardig nou...

Dinsdag dus......

boetseren

2012-02-19T14:02:00.001+01:00

Het is niet alleen leuk om weer iemand te leren kennen, die je interesses deelt en er ook verder in wil. De aandacht, de vooruitzicht op een eventuele nieuwe en weer hele andere D/s-relatie maken het subje erg blij en kriebelig.

Toch blijft het nog een tweestrijd tussen gevoel en verstand. Terwijl het verstand zegt, kijk uit, wees voorzichtig, neem de tijd; wil het gevoel het liefst al 10 stappen verder zijn. Met de gedachte in je achterhoofd, dat een subje toch wel erg kwetsbaar is op een gegeven moment in een relatie als deze en er helaas ook meer dan genoeg mafketels rond lopen, valt het soms niet mee om al helemaal onbevangen in dit contact te staan.

Zo blijft subje nog op haar hoede en aanvaard nog lang niet alle opdrachten. Sommige sms'jes zorgen wel voor prettige prikkels maar ook voor de nodige weerstand. Dat zorgt ook wel eens voor verwarring en twijfels, maar ook al weer voor wat nattigheid tussen haar benen.
ik krijg bij hem ook zo het idee dat hij erg aan het stuiteren is ...hihi....en soms het liefst stap 5 vóór stap 2 wil doen. Waarom zouden Meesters nu ook niet mogen stuiteren.....

En waarom moet jij nu ook juist op vakantie gaan?! GRRRRR..... Een ontmoeting zou het een stuk makkelijker maken.

Maar aangezien het niet de bedoeling is dat een leven van een subje makkelijk gemaakt wordt, gaan we in de komende 3 weken verder met mailen en smsen. En dan, ja dan.....

Ja, dan, kan hij misschien laten zien hoe goed hij in boetseren is. Hij vertelde dat hij dat goed kan en Zijn subjes graag gaat vormen. Als je zo erover nadenkt is het ook een erg treffende metafoor: Voordat je een stuk klein in de door jou gewenste vorm kan kneden, moet je het eerst goed met je handen bewerken en er onder andere op gaan slaan,bij de klei om wat lucht eruit te krijgen, bij een subje...... :).....
Uiteraard vormt een Meester Zijn subje naar Zijn voorstellingen binnen de gestelde grenzen. Nu ben ik wel benieuwd naar Zijn voorstellingen van een subje.

Eigenlijk is hij er ook al een beetje mee begonnen, hij is namelijk erg goed in manipuleren. En subje laat zich nu eenmaal graag manipuleren, wat een geluk nou weer haha..... Want ja, als je een grote mond wil hebben en bijdehand wil doen moet je ook met de consequenties kunnen leven....

Hm, maar subjes kunnen er ook wat van, van het manipuleren, ....hihi...

een nieuwe start

2012-02-17T17:12:00.001+01:00

Een nieuwe start gaat het subje dus maken. En dat is zoals ik al eerder zei best spannend ....

Nadat ik eindelijk de beslissing had genomen om echt afscheid te nemen van mijn vorige D/s-relatie wou ik ook wel gelijk weer aan de slag, zeg maar. Niet zozeer persé met een relatie, maar wel weer met BDSM bezig zijn. Het gewoon weer een belangrijker plekje geven in mijn leven. ik kreeg weer energie, zin en ik ging dus eerst maar es op bdsm-zaken mijn profiel bijwerken en verhaaltjes lezen, advertenties bekijken. ... ik wou weer meedoen. En dat mocht dan ook sneller dan ik dacht, want ik kreeg een best uitgebreid mailtje in mijn mailbox. Een mailtje, over bdsm , waar ik mij in kon vinden . Een mailtje van iemand, die mij wel serieus leek.

Dus ik mailde terug en hij weer naar mij en zovoorts..... en zo voorts..... Zo begint het meestal , he. Elkaar even aftasten, beetje leren kennen, kijken of je echt iets met de ander kan. Nou, tot nu toe kan hij wel iets met een bijdehand subje. Want, ja dat is het wat je krijgt, als je mij wil.

Dat neemt niet weg, dat ik nu ook al een klein beetje toegeef. Anders is het ook flauw. En subje vind dat bovendien helemaal niet erg om alweer een klein beetje te luisteren... Een klein beetje weer subje mogen zijn voor iemand. Zo wil zij best al een mooi schrift gaan kopen met een leren kaft ( hoe komt hij toch op het idee dat ik een strafschrift nodig heb.....;-))ook al vond ik het erg optimistisch om dat nu al te vragen, want tot nu toe zijn we nog steeds aan het verkennen). En subje gaf dan ook gehoor aan het smsjes: Ik wil vandaag met je msnen! Wees vanaf 12 uur voorbereid! Ok, dan. Wat blijft er dan anders dan te antwoorden, dat je je op tijd aan zal melden en er zijn... Zo werkt dat bij een subje. Wat een geluk dan weer voor de Meester he...;-). De opmerking om wat leuks aan te doen zorgde wel voor de nodige opstandigheid bij subje. " Jij weet, waar ik van hou".... Ohja, dat had je mij verteld, . Maar zover zijn we nog niet en überhaupt....!!!! En, en.... ".....onder je discrete bovenkleding!" Oh, ok, wat leuks onder mijn kleren, zeg dat dan. Dat kan ik wel regelen en is ook makkelijker dan er steeds aan moeten denken om je benen wijd te houden. Pffff, wat had mij dat een oefening gekost toen.

Zo, rommelde ik eerst maar es wat verder in huis, want ja, dat moet ook gebeuren.....om dan netjes op tijd klaar te zijn. Ja ook met wat leuks aan... Om twaalf uur kreeg ik dan ook een....smsje....."Ik zit nog in de auto, het word fors later! ( ok, wat was de boete ook alweer voor het vasthouden van je mobiel tijdens het rijden...;_) .... nee, nee, dat schreef ik niet terug hoor, ik hield me netjes in. ) Ga Mij maar mailen over wat je denkt, voelt, droomt enz..... "

Eh juist, kon het mss iets concreter..... Wat ik droom denk en voel....jeetje.... Uiteindelijk lukte het mij om wat inspiratie op te doen en kwam er een aanvaardbare mail uit. En uiteindelijk was hij dan ook thuis gearriveerd.
Chatten is dan weer anders dan mailen. het is spontaner, je moet gelijk antwoord geven en dat geeft dan ook weer een beter beeld van de ander. Op mijn bijdehande opmerkingen, die hij best amusant vond , had hij ook een goed weerwoord. Heerlijk om zo te kunnen praten met elkaar. Het gesprek bracht hem alleen ook al op een paar ideen en ik vrees dat deze zich tijdens zijn vakantie heel erg zullen vermenigvuldigen....argh..... (Kun jij niet een hele aktieve vakantie gaan doen, of, of een heel dik en moeilijk boek meenemen waar je je aandacht echt bij moet houden, of, of,..... ik moet gewoon niet zo een grote mond hebben.) Ok, ok....wat je saaid zul je ook oogsten.

En dat zal ik bij hem zeer zeker, zo ik het nu in kan schatten. Hij merkte op dat ik wel erg toe ben aan het volgende level. ( Had ik het andere dan al uitgespeeld....) En daar zal hij wel es heel erg gelijk in kunnen hebben.....

Oud en nieuw

2012-02-16T19:56:00.002+01:00

Dat is allang geweest, ik weet het. En dat heb ik ook heerlijk thuis bij mijn ouders mogen vieren, net zoals daarvoor de kerst. 2 weken thuis in mijn geboortestadje, 2 weken thuis bij mijn familie, 2 weken thuis met mijn moedertaal in mijn vaderland, 2 weken thuis.....

Helaas zijn die snel omgegaan en nu ben ik ook weer thuis, thuis in mijn eigen huis, in mijn gekozen thuisland, in mijn gekozen thuisstad, met mijn aangenomen (schoon-)moedertaal.... Ja, ook dit voelt thuis.

Alleen het subje voelt zich ontheemd, heeft zichzelf eigenlijk ontheemd. Ja, het heeft een beslissing genomen, de knoop doorgehakt. Een beslissing die ze eigenlijk al aan zag komen, een scenario dat haar al lang voor de geest hing. ze wist het al veel langer in haar hart, ze voelde het met haar ziel: de relatie met haar Meester was voorbij. Er was geen tijd meer, zij kreeg geen antwoorden, zij wachtte tevergeefs en dat was eigenlijk al haar antwoord. Dat zag ze al langer, maar ze wou het niet af moeten sluiten, ze wou zo graag verder. ze wou haar Meester weer terug, ze wou weer subje mogen zijn. ze wou het niet opgeven. Frustratie, onzekerheid.... En dan dus toch het besluit nemen.... Zo moeilijk en zo verdrietig het ook is, het maakte het subje ook weer lichter, een last viel van haar af, ze was letterlijk en figuurlijk weer vrij. Verdriet erover zal voorlopig nog wel af en toe naar boven komen. Alle spullen zal zij netjes opbergen en bewaren voor Meester, ja ook de collar, die zo bijzonder was en nog is, die ooit van haar was, die zo fijn voelde. Dat allemaal is nog steeds het eigendom van Meester, subje niet meer. subje mist Hem, maar weet dat dit de beste beslissing was.
Zover het "oud" dus.....

Als er iets oud is, is er zeker ook iets nieuw.... Ja, dat is er ook. En ja, dat is snel, erg snel. En soms heeft subje het daar nog moeilijk mee, dat zij zo snel weer gevonden werd. Maar ze voelt zich vooral ook fijn en gelukkig dat er weer licht is, met het begin van de lente. subje weet nog niet zeker, of uit dit contact een nieuwe langdurige D/s- relatie zal ontstaan, maar het voelt tot nu toe erg goed. subje wil graag weer subje zijn en geniet van het contact en de aandacht, de spanning, het nieuwe, onbekende,
Natuurlijk is subje nog erg voorzichtig. Het wil zich niet gelijk weer overgeven aan iemand, en al helemaal niet, voordat zij diegene gezien heeft , dus ontmoet. En dat gaat voorlopig nog niet gebeuren, want hij gaat op vakantie...3 weken nog wel.... heb ik weer..pffff... Dus voorlopig verder mailen en gewoon geduld hebben.... die had subje nu al zo lang, dan kan dit er ook nog wel vanaf....

Zo strijden het verstand en gevoel en enthousiasme en zin in het subje. Het wil zo graag, het voelt, dat het kennelijk zo moest zijn, dat zij zo nu weer verder kan. Maar het blijft best spannend.... Het voelt nog zo breekbaar, ik voel mij best kwetsbaar, het is iets moois, iets nieuws, het is leuk, spannend, een beetje eng ook....

Wordt vervolgd.....

te dichtbij en even overnieuw

2011-11-22T21:42:00.000+01:00

Te dichtbij komt het leven soms en vraagt even te veel van je. Daarom heb ik mijn huisje bijna helemaal dicht gedaan en ik zal het ook zo snel niet meer open doen.

Er is weer veel gebeurd in de afgelopen weken, te veel, waardoor ik gekwetst werd, zowel privé als op het werk. En zo heb ik mijn deuren even gesloten en ben even tot rust gekomen, daar in mijn klein, warm huisje, dicht bij mezelf, bij mijn Ik, dat daardoor weer een kant kon laten zien, die het nog niet vaak nodig heeft geacht om te laten zien. Naar buiten toe is dat Ik nu erg direct en bijt het van zich af. Iets waar anderen nog erg aan moeten wennen, net zoals ikzelf ook elke keer weer, maar het bevalt mij wel. Het geeft mij weer ruimte om te ademen, mijzelf weer te worden en te zijn. Anderen horen nu ook weer es met mij rekening te houden in plaats van alleen maar andersom en ook terug te geven in plaats van alleen te nemen.

Het werkt verbazingwekkend goed. Ook deze keer. Ook al vind ik het jammer dat het op deze manier moet. In mijn ideale en rechtvaardige wereld hoort dat toch automatisch te gaan. Respect en begrip voor de ander, waardering, aandacht ect. Maar helaas, zo werkt het niet. Dus dan maar zo.

Het is nu echt tijd voor mij en ik heb geen zin meer om mij door anderen te laten kwetsen en daar nog begrip voor te moeten hebben ook. Een beetje egoïsme vind ik nu helemaal prima en voor wat hoort nu ook voor mij zeker wat. Het is graag of niet voor mij geworden. Ik laat het bij de ander en belast mijzelf er niet meer mee. Duidelijk, voor mij en de ander.

En subje: Meester heb ik gevraagd, hoe het verder moet met ons en daar willen we het binnenkort over gaan hebben. Dat lijkt ons meer dan nuttig . We kunnen wel zo verder gaan, maar dat schiet niet op.
Om gelijk weer te gaan spelen is geen optie, er is gewoon te veel tijd verstreken sinds onze laatste ontmoeting. Dus lekker wandelen en een oplossing zoeken voor ons best -volle-agenda´s-probleem.....En vooral elkaar weer zien.
Naast egoïstisch kan ik namelijk ook erg koppig zijn en deze relatie ga ik niet zomaar een stille dood laten sterven. Daarvoor betekend het mij veel te veel. En meesters zijn voor mij ook niet inwisselbaar, zoals dit voor anderen kennelijk wel het geval is, zo van, oh, deze " doet " het even niet meer, dus dan maar een ander.... Neuh, laten we dat maar niet doen.

Dus..... even overnieuw.....:)

Lebensbaum

2011-09-27T19:56:00.000+02:00

Stille Stunden gibt´s, da ranken

leicht sich um des Lebens Baum

Wünsche, Hoffnungen Gedanken,

Bild um Bild und Traum um Traum.

Stunden gibt´s wo Stürme wüten

um den Stamm gar wild entfacht,

dass der Hoffnung junger Blüten

sterben müssen über Nacht.

Aber bald - schon morgen ranken

um den kahlen Lebensbaum

Wünsche, Hoffnungen, Gedanken,

Bild um Bild sich, Traum um Traum.

Rainer Maria Rilke

brieven

2011-09-08T20:26:00.000+02:00

Brieven, Meesters brieven, die heb ik net weer gelezen . En dat doet toch elke keer weer veel met mij. Zo bijzonder, zo warm, zo lief. En dat blijven ze ook na een half jaar dat ik de laatste kreeg en zullen ze altijd blijven.

Nu ik de map met de verhalen en brieven voor het eerst sinds maanden weer uit de kast gepakt heb, besef ik pas echt hoezeer ik het toch mis na al die tijd om weer subje te mogen zijn. Hoezeer ik Zijn woorden mis, Zijn hand door mijn haar, Zijn dominantie, gewoon Hem, een vriend en mijn Meester, Eigenaar, Meerdere....

ik wil mij zo graag weer aan een spel over mogen geven, deze kant van mij uit mogen uitleven, mij weer zo gekoesterd willen voelen.

Ik mis mijn warme badje.....snik....

Het vertrouwen in onze relatie ben ik nooit kwijtgeraakt ook al maakte zich af en toe wat frustratie van mij meester. Hetgeen ook niet zo onbegrijpelijk is, denk ik.

De smsjes koester ik nog steeds ook al verlang ik naar een hoop meer op dit moment.

En.....ik begin weer te stuiteren....hihi.....heerlijk.....

jarig :)

2011-09-07T17:59:00.000+02:00

Ja, ja, het is weer es zo ver: vandaag ben ik een jaar ouder geworden. En ik moet zeggen dat ik mij dit jaar ook echt jarig voel. Met plezier heb ik de taarten voor de visite gemaakt, die ik al afgelopen zondag had ontvangen. En dat is voor het eesrt sinds lange tijd. Voor het eerst dat ik het weer allemaal rustig heb voorbereid, voor het eerst dat ik met veel voldoening ermee bezig was, voor het eerst dat de verjaardag zelf mij ook geen stress bezorgde, maar gewoon een erg fijn gevoel.

Onder andere een gevoel van dankbaarheid en ontroering over al die lieve kaarten, woordjes, cadeautjes en over al die bijzondere mensen die aan mij gedacht en voor mij hier gekomen zijn. Voor mij en niet alleen uit plichtgevoel, maar omdat ze om mij geven. En dat is bijzonder en meer dan waard om te koesteren.

Net nog las het blogje van een vriend van mij, die daarin een brief voor mij geschreven heeft. Een brief die mij best raakte ,op een positieve manier dan. Een erg mooi cadeau op deze dag.

Zo ben ik dus een jaar ouder en wijzer geworden. Een jaar dat af en toe best heftig was. Een jaar dat nu kan afsluiten met de geboorte van mijn nieuwe Ik. Het is er duidelijk, weer rustig - als toen, jaren geleden, vol liefde en zacht, maar ook vastberaden en zelfbewuster dan ooit. Nazichtig, begrijpend, gevend op een goede manier, zonder zichzelf achter te hoeven stellen, uit eigen wil gevend en ook nee-zeggend, als dat nodig is. Het is er en het bevalt mij uitstekend.

Alleen met het subje weet het Ik nu even niet zo goed wat te doen. Het subje is erg rustig aan de éne kant, het stuiterd niet echt meer (en dat geeft mij al te denken....), aan de andere kant is het soms al aardig geirriteerd over de manier hoe haar D/s-relatie er op dit moment uitziet en vorm heeft.

Nouja, eigenlijk heeft deze nu weinig tot geen vorm op basis van een Meester-subje-verhouding dan. Dat neemt niet weg dat er nog steeds dagelijks vriendschappelijk contact is, maar dus VRIENDSCHAPPELIJK. Hetgeen niettemin het koesteren waard is en erg bijzonder blijft. Maar het subje en ook het Ik stellen zich nu toch vaker de vraag: Hoe moet dat verder???? Wat geeft mij dit op dit moment. Wat wil en kan ik ermee? Hoeveel geduld heeft het subje nog? En zo illustreren de volgende plaatjes denk ik aardig wat Ik en het subje zo ongeveer voelen:

Tja, das best stom. ik heb alle vertrouwen in deze relatie , maar mis nu echt de aandacht in vorm van een spel, een opdracht, een wandeling, - what ever.... iets dat mij het gevoel geeft, een subje te zijn. IETS. Something. Etwas. Anything.

Hetgeen niet wegneemt dat ik al dat wat we samen beleeft en opgebouwd hebben erg waardeer het erg bijzonder blijf vinden. Maar nu wordt het weer es tijd voor wat meer dan een smsje. Een half jaar is lang genoeg geweest.

Een half jaar dat mij heeft geleerd dat ik ook goed zonder spel kan, als de omstandigheden het gewoon niet toelaten. Dat mij er volwassener en rustiger, weloverwogener in heeft gemaakt, bedaarder, wijzer. Maar ook een half jaar dat mij duidelijk heeft gemaakt, dat een D/s-relatie bij mij en mijn leven hoort en ook blijft horen. Een leven zonder is voor mij geen optie, dan ben ik ik niet meer.

Het subje voelt zich een beetje ...ja...in de lucht hangend...... en weet niet wat het ermee aan moet.....

cirkels rond- het begin van een nieuwe fase

2011-08-18T22:53:00.000+02:00

Zomerweken liggen achter mij. De zon heeft haar hoogste punt allang achter zich gelaten. Het wordt weer tijd om naar binnen te gaan, in te ademen, of......

Of juist mijzelf weer te laten zijn. Mijn nieuwe zelfs. Ik ga bijna mijn 35. levensjaar in, het begin van een nieuwe zeven-jaar-fase in dat onze levens ingedeeld schijnen te zijn. om de zeven jaar vernieuwd je lichaam bvb de huid helemaal. Een kind van 7 werd oorspronkelijk schoolrijp ( tegenwoordig moeten ze het al met 5 kunnen), gaat de wereld anders zien, met 14 verlaat je de wereld van het kind en moet je verplicht een id-kaart op zak hebben, met 21 ben je volledig verantwoordelijk voor al je daden, met 28 de adolescentie ontgroeid en met 35.... Dat duurt nog een jaar, maar het levensjaar begint voor mij gauw en ik merk het aan mijzelf.

In de vakantie wou het toeval dat wij uiteindelijk op een camping belanden, die wij 4 jaar geleden op ons eerste gezamenlijke kampeer-vakantie ook al bezocht hadden. En toen voelde ik de eerste cirkel zich sluiten. Het was toen een inhaverende vakantie, doordat onze dochter toen nog niet helemaal ONZE dochter was en zij nog met de scheiding te doen had. Een onhandelbaar kind, wanhopig, ontheemd en bang voor de vakantie bij haar vader en zijn nieuwe vriendin. Dat wisten wij toen helaas nog niet en zo werd het de vreselijkste vakantie die ik ooit had meegemaakt.

Maar het opmerkelijke was, dat onze dochter alleen maar leuke herinneringen aan deze vakantie had. Zij wou graag weer terug naar deze camping en was door en door gelukkig, weer liggend in de schommel, naar de wolken kijkend.

Zo beleefden wij de mooiste vakantie die wij ooit hebben gehad en ik hoop dat velen mogen volgen. En ik hoefde mij niet meer schuldig te voelen....

Ook heb ik voor het eerst sinds 3 jaar mijn vriend weer terug gezien, diegene die zo ziek is geworden dat hij nu in een rolstoel zit. Onze eerste ontmoeting was bij hem thuis. Voor het eerst kon ik zijn zwaarden bewonderen, dat waren wij al jaren van plan. Ik kon hem weer horen, voelen, zien. Ook al is hij op de éne manier erg verandert, is hij nog steeds diegene waar ik zo veel om geef. Het riddertje en de jonkvrouwe weer samen ook al was het contact nog verlegen en voorzichtig.

Eergisteren bezocht ik hem nog in de instelling waar hij nu zijn therapie volgt. Het gesprek was nu makkelijker, het contact weer open. Een tweede cirkel was volmaakt, rond en ik kan nu met hem en zijn huidige situatie overweg, het heeft een plek, net zoals hij altijd al had diep in mijn hart.

Het verhaal van Lord of the Rings begeleidde mij ook deze keer net zoals in de periode van mijn scheiding, alleen nu in de vorm van de film en niet het boek. En het helpt nog steeds, om mee te leven in het verhaal, de hopen en te huilen, te voelen... dat er altijd hoop is, ook al moet je offers brengen.

Ik ben door een dal gelopen de afgelopen maanden al. Proberend mijzelf groot te houden en niet te verdrinken. Tot het op was, lichamelijk en ook geestelijk. Als niets meer leuk lijkt, niets meer mooi, als je over niets meer enthousiast kan raken en je alleen nog maar wil slapen, slapen, diep en lang weggekropen , uitgeput, leeg.... Dan moet dat haast het dieptepunt van het dal zijn.

Ervaar het, ontwijk het niet, doorleef het, accepteer het. Kijk naar achter, om weer vooruit te kunnen kijken. En klim weer naar boven als alles in het dal bekend en weer bekend, eigengemaakt, begrepen en nog eens verinnerlijkt is. Loop niet weg voor het verdriet. Af en toe daal je af in dit deel van jezelf en dat is goed zo en leerzaam en nodig. Nodig om verder te gaan om de nieuwe fase in te kunnen, om wijzer te mogen worden.

Het dal ligt achter en onder mij. De nieuwe weg is nog onwennig en toch ga ik hem vastberaden. ik mag mijn nieuwe zelf wel. Het voelt fijn.

Nu is ook het subje weer wakker, ook al rustiger, toch ook eisender ( ook al betaamd dat niet voor een subje....) Maar het heeft nu echt behoefte aan haar Meester. ze is tenslotte 1,5 jaar geleden niet voor niets aan een D/s-relatie begonnen....

een nieuw begin

2011-07-01T23:08:00.000+02:00

Voor mijn dochter